همزمان با آغاز سال نو عبری، تحولات شتابان و دراماتیک در جنوب دریای سرخ و تنگه راهبردی بابالمندب، توجه ویژه و همراه با نگرانی عمیق نهادهای دفاعی و امنیتی رژیم صهیونیستی را به خود جلب کرده است. کنترل کامل نیروهای انصارالله بر این تنگه حیاتی پس از عقبنشینی نیروهای وابسته به دولت مستعفی یمن از جزیره کلیدی «میون» (پریم) تحولی بود که از نگاه ناظران تلآویو، دیگر یک مسئله درگیری محلی تلقی نمیشود، بلکه تهدیدی مستقیم برای تجارت بینالملل و موازنه قوا در منطقه است.
جغرافیا؛ سلاح مرگبار انصارالله در تنگهای ۱۸ کیلومتری
نکتهای که بیش از همه موجب هراس مقامات نظامی اسرائیل شده، جغرافیای منحصربهفرد تنگه بابالمندب است. برخلاف مناطق شمالی دریای سرخ در نزدیکی بندر حدیده که عرض دریا به ۱۶۰ تا ۲۶۰ کیلومتر میرسد، تنگه بابالمندب در باریکترین نقطه خود تنها حدود
۱۸ کیلومتر عرض دارد.
برای درک بهتر این خطر، کافی است بدانیم تنگه هرمز حدود ۵۵ کیلومتر عرض دارد؛ یعنی بابالمندب حدود یکسوم تنگه هرمز است. در چنین عرض کم و آبهای محصور، نیازی به سامانههای راداری پیشرفته و گرانقیمت برای شناسایی کشتیها نیست. نیروهای انصارالله میتوانند با چشم غیرمسلح یا با دوربینهای معمولی، کشتیهای عبوری را رصد کرده و با استفاده از راکتها، موشکهای هدایتشونده ضدزره مانند کورنت یا قایقهای تندرو حامل مواد منفجره، هر شناوری را بهدقت هدف قرار دهند. این مسئله دست بالا را به انصارالله میدهد تا با دقت بالا هدفگیری کرده و اهرم فشاری سنگین بر اقتصاد جهانی ایجاد کند.
پشت درهای بسته در قدس اشغالی، انتقادهای تندی نسبت به آنچه «فروپاشی بازدارندگی در منطقه» نامیده میشود، مطرح است. مقامهای اسرائیلی از نبود واکنشی قاطع از سوی عربستان سعودی و دولت مستعفی یمن در برابر پیشروی حوثیها شگفتزده و نگراناند. این انفعال سبب شده نیروهای یمنی با کمترین مقاومت، تسلط بر مناطق کلیدی را بدست آورند.
از سوی دیگر، موضع واشنگتن نیز به این نگرانیها دامن زده است. گزارشها حاکی از آن است که درخواستهای مکرر عربستان از دونالد ترامپ، رئیسجمهور آمریکا برای انجام حملات هوایی علیه حوثیها با پاسخ منفی واشنگتن روبهرو شده است. ترامپ بهصراحت اعلام کرده «حوثیها تمایلی به جنگ با ما ندارند». با این رویکرد آمریکا، اسرائیل خود را در برابر محور منطقهای تحت حمایت ایران، تنهاتر از گذشته احساس میکند.
وابستگی ۹۸ درصدی؛ چرا دریا برای اسرائیل حکم حیاتی دارد؟
اهمیت این بحران برای تلآویو در ساختار اقتصادی آن نهفته است. اگرچه رژیم اشغالگر روی کاغذ دارای مرزهای زمینی است، اما از نظر ساختار اقتصادی عملاً مانند یک «جزیره» عمل میکند؛ بیش از ۹۸ درصد از واردات کالا به سرزمینهای اشغالی از طریق مسیرهای دریایی انجام میشود.
هرگونه اختلال در کشتیرانی در دریای سرخ یا کنترل آن توسط نیروهای متخاصم، مستقیماً بر امنیت غذایی، انرژی و تأمین کالاهای اساسی آن تأثیر میگذارد. به همین دلیل، دریادار ایال هارئل، فرمانده نیروی دریایی اسرائیل، دستور آمادهباش کامل شبکههای فرماندهی و تقویت ناوگان در آبهای آزاد را صادر کرده است.
تحلیلگران اسرائیلی هشدار میدهند موفقیت انصارالله در بابالمندب میتواند دکترین امنیت دریایی را در سراسر منطقه ــ از خلیجفارس تا دریای سرخ و حتی مدیترانه ــ دچار تحولی بنیادین کند.
حاصل بررسیهای صورتگرفته در نهادهای امنیتی اسرائیل یک دستورالعمل روشن دارد: «تضمین آزادی کشتیرانی دیگر با شعار سیاسی محقق نمیشود». نیروی دریایی اسرائیل ناچار است در سالهای پیشرو، بودجه، تجهیزات و توانمندیهای عملیاتی خود را بهطور چشمگیری گسترش دهد تا بتواند با چالشی بیسابقه که از مدیترانه تا راهبردیترین شاهراههای آبی جهان امتداد یافته است، مقابله کند.
نظر شما